Even wat flarden uit korte bericht-gesprekjes die ik de afgelopen 24 uur heb gevoerd.
Vrijdag rond 17:30:
“Ja, vanaf vanavond hoef ik de morfine niet meer moeizaam via de mond toe te dienen. Hij leek er zelfs op te kouwen.”
“Hij krijgt morfine per pomp en dan zijn we weer een fase verder… zal dan volgens zeggen niet veel meer wakker zijn.”
“… als de morfinepomp aangaat schijnt het einde van laatste beetje contact te zijn. Ben toch wel heel sip hoor.
Vriendin zei net, zeg dan wat je nog wil zeggen.”
“Krijgt ook een katheter… hij kan zijn plas niet meer vasthouden… hoe mensonterend. ?”
“Ik kijk niet raar op als de uitvaart volgende week is. Hoop het zelfs… ondanks het gemis. Maar zo wil je niemand zien lijden.”
“Ja, dit is gewoon … gewoon… gewoon… megaklote.
Maar hij wilde het zelf zo doen en nog steeds niet dood. Vroeg het net. Wat kan ik doen? Wat wil je? Morfine? Nee. Dood? Nee.
Zoiets.
En zoals iemand het noemde: afsterven. Brrrrr.
Heb straks opeens een flinke rugzak. ?”
“We reden vaak door Spanje en zei ik: hier wil ik samen eindigen… rijden we samen het ravijn in als we klaar zijn. Blijft niemand van ons 2 achter.
Dit is dan toch wel een heel ander scenario ?”
“… Wat een kwelling voor iemand die zich vaak nog een kind of i.i.g. een jong mens voelt en nog zoveel te leren heeft. Moet je opeens kunnen wat anderen na een 4‑jarige opleiding kunnen.
Maar ben je hier ooit klaar voor? ?”
Zaterdag rond 16:00 uur “Ik vind het zo eng dat ik sinds gister(vrijdag)avond 8 uur voorlopig niet meer alleen wil zijn. Ronald wilde opstaan, naar wc, terwijl hij zijn plas niet meer kan houden. Staan gaat ook echt niet meer. En toen Ronald begreep dat ie nat was, kon ik hem niet verschonen. Ronald bleef eigenwijs aandringen. Wilde per se opstaan of het spuugbakje wat al maanden onder de tafel klaarstond. Als ik wegliep kon hij wel eens weer op willen staan.
Tegelijk werd Nozem gebracht door de oppas en godzijdank… kwam de thuiszorg net aanlopen. Fucking hell dit. Dus ik denk: alleen is niet te doen… dus Michou die daarna kwam bleef tot de nachtzorg. En ook was ze er weer toen zij wegging. Nu is ma er en straks mijn vriendin/nichtje. Morgen weer zoiets.”
“Die loodjes worden wel steeds zwaarder.”
“Zwaar dit. … hoop dat ik dit in mijn leven niet nog eens doormoet.
En dan heb ik het niet eens over Ronald die zichzelf niet meer kan duidelijk maken. Arme arme arme man. ”
“Ja, en toch is hij er nog… snurkt zacht naast me.
Ze zeggen als hij straks morfine uit de pomp krijgt, het veel slapen is en dan is het drinken ook over.”
“Tja, ik houd het ‘nog’ wel.
Beetje lummelen nu.”
“Ma neemt boodschapjes morgen mee… verder is rust nu voor Ronald het fijnste… Maar als het erop zit, neem me mee naar buiten!… lopen, terras, strand… als Noos maar mee kan.
Of gezellig samen tv kijken
Wacht ik weet wat!
Sowieso moest ik jou dit vragen, dus…
Weet jij nog die nummers die Ronald zo mooi vond toen op YouTube?”
“Ik blijf op Skunk Anansie en nummer van The Editors hangen. Maar er was meer. Wil jij ze eens opzoeken en de linkjes mailen… of artiestnaam en nummer?
Het waren er een stuk of 3 … misschien komen we aan iets meer. De rest kan ik opvullen met Joy Division en iets wat mij wellicht in mijn iTunes nog opvalt.”
“Nee, de lijst terugkijken wordt erg lastig met iemand die 24/7 youtube kijkt.”
“Heb een kist van 299… is echt mooi van kleur ook.
Moet alleen bestellen en afleveren maar waar dan ?”
Had hijzelf geen wensen?
“Hij kon er nog steeds niet over praten;
dacht dat hij het nog wel even kon winnen.”
“We hebben alleen besproken dat het geen dramading of lang gerekt clichéding mocht worden… rest mocht ik beslissen.”
“Ik denk aan van iedereen 1 bloem… misschien een wilde bloem… hij vond wilde bloemen altijd mooi.
Margriet?
Roos is zo cliché.”
Antw.: Margriet is niet wild.
“Paar weekjes terug heeft hij zijn werkhoek opgeruimd… van zijn laatste energie.
Dan kon hij weer met opgeruimd bureau lekker verder hobbyen.
Nu is het er nog steeds opgeruimd.
en nu moet ik huilen”
“Ik mis hem al zo… wou dat hij lekker zat te hobbyen.
“Mis hem al zo onwijs … het contact is weg en kan niets voor hem betekenen meer.”
“Zwaar klote dit.”
“Kom me maar snel helpen straks Ronald’s sporen te wissen. 😉
Huis heeft écht overal herinneringen en er staat ook een fles Herrera voor je.”
Wil je dat zo snel weg hebben dan?
“Ja, heb vanochtend al koelkast… weggehaald wat ik nog met laatste hoop bij m naar binnen kreeg.”
“Nee, hij eet al een week ofzo niet meer.
Daarvoor nog minibeetjes.
Denk als we eerder die maagbeschermer hadden gekregen dat we dan nog wel tijdje door hadden gekund… 4 weken te laat gekregen en dus 4 weken te veel weggeteerd al.
Hij kreeg ze de week pas dat praten al wat slechter werd.
Voelt onwijs klote.
Waarom had niemand daar eerder aan gedacht?
Erger: Ronald had vorig jaar maagbeschermers in ziekenhuis… op de een of andere fiets zijn die van menu verdwenen.
En als je die eenmaal gebruikt kun je nooit meer zonder.
fuck fuck fuck
Anderzijds deze periode was toch gekomen.”
“Maar had wel heel graag samen met hem afgebouwd… zijn modelauto’s geordend enzo… voor de verkoop.”
“Maar het was opeens dat het echt tragisch werd.
Hoopte echt samen af te sluiten.
Met nadruk op ‘samen’.”
… had hem ook nog graag jaren hier gehad.
Lekker lullen over politiek en youtube afstruinen.
Of een Disney-film kijken.
“Komen mn traantjes weer.” 🙁
Ja er zullen er nog meer vloeien.
“Ja, flip ik van… haat verdriet en pijn… huilen sloopt je.”
maar lucht wel ff op
“Ja, ik weet het. Maar dat (een hospice) is juist wat hij vreselijk idee vond. Ik worstel mij er wel doorheen. x”
