De foto is al binnen
Ik ben gisteren vast en zeker gaan slapen met een inslaper (wat ik ook de komende dagen zal doen)en word weer bij het ontwaken net zo enthousiast als gisteren door Jack en Nozem begroet. Of belde Post.nl (zoals jij de Rotterdamse ADHD-bezorger zelf ook noemde) mij wakker?
Tada… de poster!!! Wow! Wat gaaf! Wat ben je groot en mooi afgedrukt! Mis alleen je voeten. Zucht.
Ik zet de foto aan je hoofdeinde en de grote doos over het deel van de bank waar ik niet naar wil kijken. Dat deel waar we zondag al bloemen op hadden gelegd. De bloemen leg ik op de doos, net als het vaasje met steentjes van Michou en de vandaag bezorgde bloemen van je softballmaatjes.
Ik krijg een ingeving en pak de losse Alfa-grill uit de werkkamer. Yes, that’s it! Dat ziet er zoveel beter uit dan die lege bank met die vreselijk nare vlekken die ik spoedig moet vervangen.
Ik neem een foto en plaats deze op Facebook.
Nog even terug naar bed
Met mijn laptop duik ik weer mijn bedje in en schrijf het een en ander van mij af (Het gaat, maar…). Ik besteed er een paar uurtjes aan terwijl ma nog even doorknort. Ook zij heeft nu haar rust nodig.
Aan de slag
Ma blijft hier… voorlopig; tot ze het gevoel heeft dat ik me alleen wel red. Ik doe mijn ding, bel weer wat instanties, maak weer aantekeningen en vul mijn to-do-list aan.
Kwart over 1 en ik wacht alweer enige tijd op Esther en zij op mij. Dat kunnen wij toch wel heel erg goed hoor, onze specialiteit, maar… uiteindelijk hebben we contact. Haha, dat contact leidt langzaam maar zeker tot duidelijkheid en om even voor half 4 is ze dan toch hier.
We nemen alles nog eens door op het balkon en gaan richting de stad om wat spullen voor je afscheid donderdag te kopen. We bestellen bloemen en kopen kaarsen, vazen, een fraai notitieboekje en een wiel met 3 fotolijstjes.
We gaan voor de ronde kaarsen, niet voor het standaardmodel kerkkaars en kopen ze in de kleuren van het balkon. Die kleuren vond je in ieder geval mooi; 14 licht zeeblauwe en 5 taupe-kleurige.
Het is Esther’s idee om er 14 en 5 te nemen; je geboortedatum en je tijdstip van overlijden. Ik vind het een mooi idee.
Het ziet er allemaal leuk uit en we weten zeker dat jij dat ook zou vinden. Tevreden lopen we terug naar huis.
Rond 5 uur vertrekt Esther richting huis. Ik start met de uitnodigingen. Het grootste deel gaat via Facebook en voor de buren – waarvan ik er uiteindelijk toch een paar vergeet – print ik de uitnodigingen en het bericht van zondag en stop ze samen in gewone enveloppen. Is prima zo. Niet dan? 😉
Voor ma en ik de honden uitlaten, stop ik ze in de brievenbussen. Ma loopt met Nozem en Jack alvast mee naar beneden.
Na de laatste enveloppe erin gestopt te hebben, loop ik naar ma die mij ietwat bezorgd aankijkt. Ze heeft het toch weer benauwd en gaat even boven de spray voor onder haar tong halen.
Daar wacht mijn thuis niet meer op me
Eenmaal in Marlot laten we de honden lekker rennen en lopen met z’n 4’tjes een rondje. Ma heeft nergens last van.
Als we teruglopen richting de Bezuidenhoutseweg krijg ik het opeens te zwaar. Als ik naar rechts kijk, kijk ik naar de wijk van ons huis. Ons huis waar jij altijd zorgde voor warmte gezelligheid. En dan rollen de tranen over mijn wangen.
Waar ik soms gewoon groot licht aanzette, zette jij gezellig de lampjes aan en zorgde dat de temperatuur aangenaam was. Altijd zorgde jij dat als ik thuiskwam, ik ook echt ‘thuis’ kwam… in een veilig en warm huis.
Nooit, maar dan ook nooit meer zal jij het licht voor mij aandoen, de kachel een tandje hoger zetten. Nooit, maar dan ook nooit meer zal ik je blije gezicht zien als ik thuiskom. Poeh, dit is even heel heftig.
Ik huil en droog uiteindelijk ook weer mijn tranen.
Nu 4,5 maanden later kan ik je vertellen dat ik het de volgende keren op hetzelfde pad gelukkig droog heb gehouden. De gedachte dat daar in de verte niemand meer op me wacht was na die keer al verdwenen. De plek geeft me geen impulsen meer. Hebben mijn tranen toen die impuls om zeep geholpen? Geholpen het gemis snel een plekje te geven?
En die lampjes… ik doe ze al maanden zelf aan. Kan ik! 😀
Thuis steekt ma je kaarsje weer aan en maak ik wat te eten voor ons.
