Veel!
Gaat niet goed met ma
3 x raden wie er bij mij op bed lagen vanochtend? 😉 Haha, laat maar… dit verhaal herhaalt zich nog heel veel ochtenden de komende maanden.
Als ik na het opstaan de woonkamer binnenloop zit ma op haar bedje op de bank met een angstig gezicht en mompelt iets.
“Wat zeg je?”
Een soort van snik volgt en: “Ik ben zo bang dat ik er morgen niet bij kan zijn.”
“Wat is er dan?”
“Ik heb zo’n last van mijn hart.”
“Waar is het nummer van je dokter? Je telefoon? Je gaat nu naar de dokter!”
Ik laat me niet weer ompraten.
Ik krijg van ma haar telefoon en bel met de assistente van haar huisarts. Ze mag direct langskomen. Hop, hop, in de kleren en met z’n 4’tjes in de Copen naar haar huisarts. Ik zet ma af en rijd door naar het bos voor een rondje met de honden.
Als ma belt is ze al richting de apotheek. Ze krijgt mij niet te pakken… voor ik op kan nemen. Als ik haar terugbel, vertelt ze mij dat ze nu of over 6 weken naar Bronovo moet. Maar dan kon het weleens te laat zijn.
“Dan gaan we nu.”
Uitvaart of geen uitvaart, ma gaat nu voor.
Ik pik haar op en we rijden met z’n 4’en naar de 2e EHBO-post in Bronovo. Ik stop bij de 1e die ik zie en laat ma met de honden in de auto achter. Bij de balie informeer ik waar we moeten zijn. De receptioniste zegt dat ik goed ben. Ik leg uit wat gaande is en de receptioniste belooft mij goed voor ma te zorgen.
Ik stap in en ma stapt uit. Daar gaat ze. Alleen loopt ze moedig de EHBO-post op. Sterkte mama.
Over tot de orde van de dag
Ik blijf rustig. Tenminste, zover als dat nu mogelijk is. Ik weet dat ma nu in de beste handen is. Meer kan ik niet doen. Gewoon rustig blijven en doen wat je verder nog voor morgen moet doen. Alles komt vast op z’n pootjes terecht. En zo niet dan niet. Dan hebben we gedaan wat we konden.
Eenmaal thuis is het ook wel lekker even zonder ma en kan ik mijn gang even gaan. Ik bel met ma en wil het nummer van de buurvrouw met wie zij een goede klik heeft. Haar eigen vriendinnen zijn of te ver weg of hebben hun halfjaarlijkse terugval, maar het is wel fijn als iemand even bij haar langsgaat.
Ik krijg het nummer en ma vertelt mij dat de oude stents waarschijnlijk verstopt zitten en ze vanmiddag nog in het Westeinde gekatheteriseerd wordt, dat iedereen goed voor haar zorgt en dat er grote kans is dat ze er morgen toch bij kan zijn. Iedereen doet zijn best daar voor haar. Wow!
O.k., fingers crossed dat alles meevalt en anders blijft ze maar daar. Jij zou ook zeggen dat haar gezondheid belangrijker is dan je afscheid en ik goed voor haar moet zorgen. Ik bel ma’s buurvrouw en laat het los, meer kan ik nu niet voor haar doen.
Ik bel met Bas en spreek af dat ik Jack later in de avond naar hem breng en ga aan de slag met de foto’s. Ik wil om de zoveel pagina’s van het notitieboekje een mooie foto van je plakken. Is denk ik heel mooi als de mensen er iets tussen schrijven. Een persoon per bladzijde.
Snel plug ik de juiste harddisk in en ga rap op zoek naar de foto’s. Het is fijn als je een goed archief hebt, iedere dag van de vakantie in losse map en een map per vakantie, maar toch… op welke dag heb ik welke foto dan gemaakt? … en welke foto’s zijn er überhaupt allemaal?
Adem in, adem uit… kaken ontspannen… nek los… en de rest ook los. Alles lijkt stram en vast. Vast!
Rond 3 uur zijn alle foto’s besteld en kan ik ze einde middag ophalen. Wat zijn buurtwinkels toch fijn!!!
Oh wacht, misschien is het wel cool om nog 3 van die grote bij te bestellen? 1 voor bij de uitgang, 1 voor bij de deur naar de tuin van het crematorium en nog 1 voor… ergens.
Ja, cool plan! Snel! Snel!
Weer bel ik met het bedrijf dat ze produceert. Geef ze een vet welgemeend compliment voor de 1e en weer gaan ze voor me zorgen. Ik pas de resolutie van de foto’s aan en plaats snel de bestelling. Nu zijn we alleen nog afhankelijk van Post.nl.
Nance, ontspan!!! Al mijn spieren lijken steeds stijver te worden. Ik slik nog steeds 1 Oxazepam per dag. Maar wtf? Hoe strak kun je staan?
Ma belt mij dat alles goed is gegaan. Ze heeft er een nieuwe stent erbij. Als alles meezit mag ze morgenochtend na de controles alweer naar huis. Iedereen schijnt op de hoogte te zijn dat morgen de uitvaart van haar ‘schoonzoon’ is.
Nou, dat komt vast wel goed. Volgende.
Gaat niet goed met Nozem
Samen met Nozem en Jack loop ik naar de fotowinkel. Het is over half 6 en we moeten een beetje doorlopen. Onder ‘De Netkous’ is het nog best druk en Nozem gaat tegen iedereen tekeer. Toch te veel stress? Of moet ie de roedel beschermen? Wat het ook is, dit is NIET relaxed! Binnenkort mijn plan om een hondencoach in te schakelen maar eens uitvoeren.
Ik weet dat je niets negatiefs over Nozem wilde horen, of: kon aanhoren, maar de hondencoach heeft uiteindelijk wel zin gehad. Nu 4,5 maand later is Nozem langzaam maar zeker in zijn kracht aan het komen. Nog lang niet de dapperste hond van de wereld, maar met kleine stapjes wordt ie volwassener. Ik ben zo trots op hem. Je mooiste cadeau ever schat!!! Of was je dat zelf? 😉 In ieder geval: Dank je wel! 🙂
Met de foto’s lopen we terug. Ik moet de auto nog wisselen bij Ralph, Jack moet nog naar Bas en dan komt Esther nog voor het draaiboek (?). De muziek nog branden en natuurlijk nog de toegestuurde teksten aan Yvonne doorsturen. En shit, mijn eigen tekst moet daar ook nog bij. Het komt goed. Het komt altijd goed.
En daar is Michael
De bel. Michael. Ik had het hem zo graag persoonlijk verteld. Weet hij het al? Of toch niet?
Hij weet het al. We geven elkaar een knuffel en praten bij op het balkon. Samen gaan we op zoek naar je muziek. Iets van 2 maanden terug heb je op een woensdagavond op YouTube minimaal 3 van je mooiste nummers laten horen. Geen woord over je uitvaart, maar volgens Michael wel dé hint.
Ik dacht toen: ik onthoud het wel of er komt nog wel een moment dat je het echt met me deelt. 2x NOT! Maar samen met Michael, YouTube en mijn iTunes komen we toch aan de nummers en in totaal 4 uur aan andere muziek. Alleen wat je favoriet nou van Janis Joplin, de oude Stones en The Doors was? Ik heb werkelijk geen idee en gok maar wat. Vanavond zet ik het wel evenop een cd’tje en klaar ben ik.
Michael gaat. Morgenvroeg is hij er weer en helpt mij met de laatste zaken.
Esther en haar draaiboek
Tegen 8’en is Esther er. We drinken wat op het balkon en ik breng Jack naar Bas terwijl Esther op Nozem past. Bas blijkt een man die wel van een babbeltje houdt. Ik trek het net. Ben te gespannen en te gesjeesd om te luisteren. Het gaat niet. Maar ik gooi al mijn acteerkunsten in de strijd en lach beleefd.
Gelukt! Door naar Ralph om de GT te halen. Ik kan het toch niet maken om niet met je GT naar je afscheid te komen? Ik ratel bij Ralph het hele verhaal nog eens af wat enigszins ontspannend werkt en rijd rond 22 uur weer naar huis.
Het is inmiddels donker en parkeren met jouw auto is niet mijn ding. Ik voel je ogen in mijn rug en weet dat je je auto het liefste zelf parkeert. “Niet achter trekhaken”, “Pas op voor harde takken” en “Niet naast gehavende auto’s want die lui geven geen zak om hun eigen auto en dus ook niet om de onze”… HELP!!!
Na enige tijd kutten en klooien met de nodige angstzweet, parkeer ik hem toch netjes. Als ik thuiskom en Esther zuchtend met een verkrampt gezicht mijn parkeerverhaal vertel, zegt ze doodleuk dat ze mij al 20 minuten eerder de wijk in zag rijden.
Esther maant mij tot het maken van een draaiboek. Huh? Wtf? Ik weet het toch? Waarom alles zo uitgebreid uitschrijven? Vind ik normaal al over-the-top, maar nu trekken mijn zenuwen het echt niet. Ik wil aan de slag met de cd, de teksten, de foto’s inplakken en vast nog iets. Ik moet door! Door! Door!
Esther drijft haar zin door en ik verman me met iedere vezel in mijn lijf. Even doorbijten dan is het gebeurd, dan is ze weg en kan ik verder met de rest.
Eindelijk aan de slag
Als Esther (ook moe) vertrokken is, betaal ik eerst – voordat het te laat is – Uitvaart24 en stuur de dragers hun indeling.
Dan eindelijk de teksten. Esther heeft ze allemaal voor mij verzameld. Hoe fijn is dat?
Ik lees ze door en zet ze op volgorde nadat ik mijn eigen stukje geschreven heb. Dat gaat makkelijk want na het lezen van de andere stukken, denk ik: kent iedereen je beter dan ik? En dat is dan ook gelijk mijn intro.
Het stuk van je moeder snijdt dwars door mij heen… en zal morgen dwars door ieders ziel snijden. Emoties zijn mooi en horen bij de mensen. Dus waarom niet? Het verdient ieders aandacht. Een mooiere afsluiter kan ik mij niet bedenken. Snif.
Nooit meer bellen
Nooit meer je stemIk hou van jou mijn enige Zoon
Jouw Mama
Het is tegen half 3 en ik stuur het document naar Yvonne. Beter laat dan nooit. Ik hoop dat ze morgenochtend nog tijd heeft om het een keer rustig door te lezen.
Muziek. Eerst maar eens de selectie maken. De deuren gaan een kwartier eerder open en dan kunnen de mensen alvast gaan zitten in de zaal naast de zaal waar je kist zal staan. Vanaf 13 uur mag iedereen de zaal in. Daar zullen ze misschien iets schrijven op een pagina in het notitieboekje en is er tijd om de (wilde) bloemen bij je kist te leggen.
We hebben tot half 2 met een kwartier uitloop. Yvonne zou rond 13:20 uur moeten beginnen met spreken. Hmmmm… ??? Als ik de muziek daar nou op uitzoek? Plan!!!
Catpeople van Bowie voor de zaal opent, de belangrijkste nummers en dan om 13:20 uur Papua New Guinea (Future Sound Of London) en Fluffy Clouds (The Orb). De perfecte muziek als achtergrond wanneer Yvonne spreekt. Daarna wat meer up tempo.
Geen techno, daarvoor is het te kort. Dan had je maar een feestje moeten willen. 😉
Wacht! Thomas Dolby! Mulu the Rainforest. Ooit een van mijn favoriete nummers, maar toen je uit het ziekenhuis kwam draaide jij hem grijs (kan dat?) op YouTube.
Dat nummer moet mee op je laatste stuk. Uit een boxje bij de kist met jou mee richting de oven. Mooier kan ik het niet voor je bedenken.
Gelukkig ben ik reuze handig in het manipuleren van de volgorde in iTunes, maar met mijn stomme kop laad ik de nummers op de verkeerde manier en verspil heel veel tijd. Uiteindelijk ben ik erachter waarom het maar niet lukt, en herhaal ik het hele ritueel startend met de juiste handeling. Zo, cd’tje branden en naar bed.
Ja hoor. Plop, de cd komt er weer uit. Volgende cd dan maar. Plop, daar spuugt m’n laptop ook die cd er weer uit. Keep calm, Nance… het komt goed. Het komt altijd goed.
Het is al bijna 3 uur en ben zo blij dat ma er niet is. Arme mens had al mijn irritaties en frustraties voor haar kop gekregen. Beter nu lekker in m’n uppie brommen en grommen.
O.k. zet alles dan maar op je foon en probeer dan nog een cd. Dat lukt. Alles op mijn foon en de cd lukt uiteindelijk ook.
Nu nog Mulu op mijn oude foon. Waar is dat ding? En wat is het inlogcode dat ik voor Jill (waaraan ik die foon beloofd heb) gemaakt heb?
O.k., … denk … in de Facebook-chat moet ie staan. Hebbes!
Zie, voor ieder probleem een oplossing… als je maar rustig blijft. Nummer even veranderen anders snapt Fred er morgen ook niets van. Mulu erop. Boxje erbij. C’est ça!
Zo we hebben bijna alles. Ondertussen is het tegen 5’en. Iedere spier in mijn lijf is stijf, zuur en stram en mijn ogen staan wijd open. Ik voel me net een robot als ik met Nozem zijn laatste rondje doe.
Ik neem een Temazepam om nog een beetje te slapen. Over een dikke 3 uur moet ik weer op, maar eerst nog even de foto’s in het notitieboekje plakken. En dan thee en een peuk… en hop naar bed.
De slaap vat ik niet meteen en besef mij dat ik straks niet met je GT durf te rijden. Niet in deze ‘gespannen’ toestand. Mijn autootje, waar ook jij zo van genoot, ken ik als geen ander. Dat gaat wel goed. Maar de GT… ik durf het niet aan.
Ik herinner mij nog mijn spierspanning bij het afrijden en hoe ik de straat bijna overreed in plaats van opreed en zo bijna een botsing veroorzaakte. Dus no way! Morgen eerst Ralph maar bellen of hij de auto’s wil komen omruilen. Komt vast goed.
Snurk!
