Wakker worden en actie
Dé dag. Na vandaag is het allemaal ‘officieel’ achter de rug. Mijn kaken staan nog strakker dan de afgelopen dagen. Ik wil toch immers dat alles perfect loopt. Jij moet ‘jouw’ uitvaart krijgen! Dat voelt als een heel belangrijk kado.
Na een paar uurtjes slaap worden Nozem en ik worden van de wekker en hebben ons ochtend-knuffel-ritueel. Jolande komt Nozem om half 9 halen en brengt hem einde middag naar Bas.
Direct nadat ik Nozem aan Jolande geef, staat Postnl met 2 dozen voor de deur. Yeah! Gelukt! Ook deze zijn prachtig.
Eenmaal boven besluit ik 2 Oxazepam’s te nemen – het is echt nodig en het mag – waarna ik weer even rustig ga liggen. Ik probeer me te focussen op mijn ademhaling… op mijn tenen, voeten, kuiten… Alsof dat helpt.
Binnen niet al te lange tijd staat Michael al voor de deur. Ik laat hem binnen, zet de voordeur op een kier en duik meteen terug op mijn bed en concentreer mij weer op mijn ademhaling. Ik MOET ontspannen. Ontspannen! Ontspan!!!
Michael komt bij mij zitten en samen bedenken we wat ik aantrek vandaag. Natuurlijk iets kleurigers dan mijn reguliere outfit, maar wat staat leuk bij elkaar? Gelukkig zijn er wat kilo’s afgevlogen de laatste week, dus ik heb weer wat meer keus.
Het wordt mijn nieuwe broek – die vond je zo leuk –, een hemdje, een mooi gilletje en mijn nieuwe sandaaltjes die prima zitten voor een langere tijd. Ik denk dat het je goedkeuring wel kan dragen. Ik voel me er in ieder geval tip top én mijzelf in.
Michael en ik drinken koffie en thee en dan gaat hij naar de bloemist om de bloemen op te pikken. Op de deur zit een briefje dat ze binnen 5 minuten terugzijn. Alleen een kwartier later zijn ze er nog niet. Michael wordt er niet vrolijker op, maar is ruim op tijd terug.
Ma belt dat ze op tijd weg kan en in haar kloffie met de taxi naar Haagse Duinen komt. Ik ben te gespannen en twijfel of ik wel met de Alfa veilig kan rijden, dus bel ik Ralph of hij de auto om wil komen ruilen. Dat doet hij. Zo lief.
Om half 12 komt Esther met Leo en Os ons halen. We pakken alles in en vertrekken rond 12 uur. Leo neemt de snelweg en Michael en ik rijden over de Laan van Meerdervoort. Alles gaat goed.
We zijn keurig op tijd en … hellup! Iedereen staat al buiten te wachten. Wtf! Michael zegt dat dat normaal is.
Oh! Oké. Goed dat ik dat weet dan ook voor de eerstvolgende uitvaart waarvoor ik word uitgenodigd. #notetomyself
We mogen er al in en zetten alles klaar zoals besproken. Michael haalt al bloemen van de mensen in de zaal ernaast. Dat was niet de bedoeling, maar het is nu al gebeurd.
Andere Esther geeft haar schildersezel af. Michiel en Fred melden zich voor de muziek, Yvonne doet haar ding en de dragers zie ik ook in mijn ooghoeken.
De muziek is even een dingetje. Die moet op het laatste moment nog worden overgezet. Dit omdat we zelf boxen zouden meenemen. Iets dat mij totaal ontglipt is.
Michiel zorgt er verder voor en voor het volume. Net op tijd hoor ik Bowie en hoop wel dat iedereen het hoort. Ietsje harder misschien?
Bij ons contact laat ik weten dat we toch graag stoppen voordat we de deur van de ovenkamer zien. Dat is voor iedereen het beste.
Die deur zit achter een paneel. We mogen daarvoor de kist neerzetten in plaats van in de ovenkamer zelf (ons eerdere idee). Het personeel doet dan de rest.
Ik geef Fred de telefoon en het JBL-speakertje. Fred snapt direct wat de bedoeling is en ik ga snel weer terug naar de kist, waar we de kaarsen aansteken.
Net op tijd zie ik nog 3 lelijke kandelaars en sjouw ze naar de wand. Weg met die dingen. Een medewerker ziet het, neemt ze over en verstopt ze ergens achter de wand.
Here we go!
Vanaf 13 uur stromen de mensen binnen. Iedereen zet zijn naam en adres in het boekje. Precies zoals het hoort, maar niet zoals ik bedacht had. Had ik er maar een briefje ofzo bij moeten leggen.
Het boekje ligt op een tafel, links, direct na de ingang van de zaal. Een paar meter verderop sta ik.
Maar waar is je moeder? Fuck, die zit ingebouwd aan een tafel. Maar ze moet toch bij mij staan? Zo kan niemand bij haar. Ze hoort er toch ook bij. Ik sta in mijn uppie en laat m’n hand schudden, krijg een kus of een knuffel. Ik probeer je moeders blik te vangen, terwijl ik mij ook probeer te focussen op de mensen die voor jou en mij gekomen zijn. Dat lukt heel aardig hoor. Maar hallo, je moeder hoort er toch ook bij?!
Oké, dan maar niet. Ik ga mij er ook maar verder niet druk om maken. Doei! … maar helemaal snappen doe ik het niet.
Later hoor ik dat je ma zich een vreemde voelde. Ze herkende en kende niemand. Daarom had ze zich verscholen.
Michiel die muziek moet echt harder!
Mensen lopen vanaf mij naar jou(w kist). Waarschijnlijk leggen ze hun bloem neer (als ze die nog hebben) en kijken naar het geheel. Je kist met de Alfa-grill. Het houten ding met ‘Closed’. Geintje dat je vast wel kunt waarderen. Sowieso gaat de kist nooit meer open.
De kaarsen op en rond de kist. De wilde bloemen die overal liggen. En de grote foto die op de ezel van andere Esther staat. Het is echt een heel mooi geheel. Ik hoop dat je het ziet.
Er wordt druk gebabbeld en de sfeer is heel relaxed. Geen pakken en geen bedrukt gedoe. Precies zoals ik het wilde en jij het prima vond.
Esther staat inmiddels naast mij en vraagt wanneer Yvonne moet gaan spreken. “Nog heel even op de muziek wachten. Na dit nummer.” Ian Brown zingt rustig verder.
Rond 13:20 uur is het zover. De 1e klanken van The Future Sound of London en Yvonne begint. Ze start met een korte introductie en een huishoudelijke mededeling waarin ze uitlegt dat na de teksten ‘de kist’ weggedragen wordt, de mensen dan de zaal kunnen verlaten en er voor diegenen die niet meegaan borrelen buiten tijd is om afscheid van de familie te nemen. Dat had Esther goed gebriefd zeg.
Het klinkt allemaal super. Het volume staat precies goed zodat Yvonne zonder microfoon niet overstemt wordt. Esther staat naast mij. Samen absorberen we het geheel. Ik luister vooral of alles goed gaat en kijk na verloop van tijd naar Esther. Ik zie haar tranen en leg mijn arm om haar schouders. Niet te lang, want Es is denk ik net als ik. Ik heb ruimte nodig, vooral als ik huil.
Dan de laatste tekst. Yvonne neemt een lange pauze. Ze snapt precies wat ik vannacht dacht: deze tekst snijdt door de zaal, door de zielen van iedere aanwezige. Yvonne ademt in en spreekt de woorden van je ma uit. Het is stil. Heel stil.
Nooit meer bellen
Nooit meer jouw stemIk hou van jou
mijn enige zoonJouw Mama
Esther, ik en waarschijnlijk de dragers halen de bloemen, kaarsen en andere zaken van de kist. ‘Closed’ blijft hangen.
Michou, Emma, Michael, Richie, Petra en Nelleke dragen je kist weg, uit het publiek richting het crematorium. Het is zoals ik het wilde en prachtig om te zien. Zo mooi dat je vrienden met hun fijne energie jou dragen. Heel bijzonder.
Later op het strand hoor ik dat dat niet de gewoonte is, maar ben daar nogal onverschillig over. Ik vond het mooi. Klaar. En sinds wanneer zouden wij ons aan opgelegde regeltjes houden?
Ik sluit met Esther aan. Wacht even op je moeder, Syl en mijn ma. Met z’n 4’en volgen we met wat mensen achter ons.
Fred geeft mij het speakertje en de telefoon. Ik weet op tijd toch het nummer nog te (her)starten en leg ze samen op de kist.
Ik bijt op mijn onderlip. Huilen hoef ik niet, maar dit is wel even een dingetje. Mensen kijken zo triest en je ma, Syl en mijn ma hebben het zwaar. Ook Peet heeft het moeilijk en er rollen meer tranen. Dan krijg ik het natuurlijk ook zwaar. What’s new?
Straks is het allemaal voorbij. Geen gedoe meer en geen kist meer. De kist met dat lichaam wat je zo in de steek liet, maar ook het lichaam waar ooit je ziel in huisde en je hart in klopte. Dat was toch ook jij. Jij de man waarvan ik zoveel mocht houden, die intens veel van mij hield en mijn thuis was.
Dag schat! Dag lieve man! Dag thuis!
Bedankt kutkanker!
In de buurt van het scherm stoppen we. Ik geloof dat ik hooguit 1 of 2 snikjes geef toen ik iemand een oerkreet hoorde uitstoten. Was dat mijn ma?
Met zijn 4’tjes omarmen en steunen we elkaar waarna ik mij alweer losmaak. Ik heb het niet zwaar dus waarom zou ik hier staan? Ik wil lucht. Ademen. Leven. Ga weg met dat zwaarmoedige gedoe. Ik kan het niet. Niet nu. Misschien later. Het drama is voor jou immers. Klaar. Weg!
Esther vraagt Petra voor ma te zorgen en ik praat wat met de mensen die mee de tuin in zijn gelopen. Het zijn vooral je oude vrienden van het Achterommetje die meelopen en waarmee ik even wat stoom afblaas.
De kist blijft nog even staan. Maar dit was het dus? On-ge-lo-fe-lijk.
Dan is het tijd om af te sluiten. Ik ga naar de voorkant van het gebouw en terwijl ik afscheid van Emma en Pascal neem, zeg ik trots dat ik blij ben met hoe de uitvaart eruitzag en is gegaan. En ik ben ook blij!
En dan, dan – net iets te luid – voeg ik toe: “En dat voor een low-budget begrafenis! Yes!” Iedereen die luisterde had mij nu gehoord. Uhhhh, kan dat wel? Was dat nou nodig? Maar hoe cool is dat dan? Alles zoals ik wilde en hoopte dat jij het wilde én ook nog eens voor een hele mooie prijs.
Haha, wie doet ons dat na?
Als ik later de buurvrouw spreek, vertelt ze mij dat ze – hoe raar ze het ook zelf vond klinken – tegen haar collega’s had verteld dat de uitvaart ‘leuk’ was.
Cool! Heel fijn om te horen dat mijn missie geslaagd is.
Op naar het strand
Na van iedereen die weg moest afscheid te hebben genomen, rijden Michael en ik naar het strand van Kijkduin waar we parkeren. Samen met Wim en Monique lopen we naar Strandtent 14 voor je afscheidsborrel. Wim geef ik de cd omdat hij een paar hele fijne nummers net heeft gehoord. Ik kan hem zo weer branden.
Maar hoe cool is dat? Je uitvaart-cd weggeven of krijgen?
Eenmaal in Strandtent 14 zijn de meesten al gearriveerd. Al mijn vriendinnen, ma, Monique, Wim, Leo en Os zie ik. Karin en Fred, én een flinke groep van je oude vrienden.
We moeten allemaal even landen en dan vraagt Esther om samen te toasten. Yvonne neemt nog even het woord om mij een hart onder de riem te steken. Spontaan krijg ik een ingeving en neem na Yvonne het woord.
Eerst bedank ik iedereen voor alle steun de afgelopen jaren, maanden en zeker dagen. Maar ik vraag ook of ze mij straks mee willen nemen. “Mee uit de eenzaamheid die me te wachten staat. Mee de stad in, het bos in, naar het strand… maakt niet uit. Maar haal me eruit!”
Ik krijg applaus. Uhhhh? En later menig complimentje dat ik dat had durven vragen. Hoezo niet dan? Als ik niet vraag, kan ik lang wachten.
We toasten met 43 en Limoncello. De één uit Spanje, de ander uit Italië. Beide drankjes en landen zijn je favorieten. Proost lieverd. Fly high!
Eigenlijk is het een supergezellige borrel. Uiteindelijk dunt de groep steeds meer uit en blijven Petra, Jeroen, Michou, Richie, Michael en ik tot laat zitten. Niet heel laat, maar na de laatste dagen voelt het wel als heel laat. Als Petra en Jeroen vertrokken zijn, blijven we nog een uurtje en om iets van half 9 of 9 uur ben ik stuk. We gaan.
Samen met Michael halen we Nozem en Jack bij Bas op en dan naar huis. Landen. Ma is er al. En die blijft zolang als het nodig is. Met z’n 3’tjes kijken we terug op een mooie dag. Ik had het mij niet mooier of beter kunnen bedenken.
Alsjeblieft lieverd, deze was voor jou!
Mocht er nog iemand die dag foto’s hebben genomen? Ik zou ze dolgraag van je ontvangen.
